22 maart 2010: Gezinsuitbreiding
Na een week van ongedurig wachten, de kinderkamer klaar maken en de voorraad keukenrollen aanvullen, werd het dan toch eindelijk maandagochtend. Mijn moeder zou mee gaan en stond rond negenen voor de deur. Samen haalden we Elles en Afke op. Met z’n allen reden we naar Amstelveen. Het was rustig op de weg en zodoende waren we ruim op tijd aanwezig.
In de koffiekamer zaten al wat mensen. Deze mensen kwamen uit Zwitserland en hadden een dekking op het programma staan. Zij waren uitgenodigd om bij het uitdelen aanwezig te zijn en te zien hoe het KNGF dit doet.
Zes puppypleeggezinnen kwamen één voor één binnen. Bekenden en onbekende mensen zaten met spanning te wachten op het vervolg van de ochtend. Het O-nest van moeder Bhodi en vader Youri hebben een fotoshoot gedaan en zullen op de nieuwe billboards verschijnen. Verder werd er het één en ander besproken, wat voor mij gesneden koek was. Dit hondje wordt immers de zesde voor ons. De spanning werd opgebouwd toen de mappen uitgedeeld werden. Wordt het een reu of een teef en wat is de kleur en de naam? Rats! Open die map. Wij krijgen een reu met de naam Obeliks, maar de kleur was nog even een verrassing. Het fokgastgezin kwam even langs en vertelde dat Obeliks blond is. Ze noemden hem het fotomodel. Tevens kreeg ik te horen dat hij een pup is voor het Adopteer-een-pup programma. Dat wordt dus weer schrijven.
Na het tekenen van de papieren, waarmee je aangeeft dat je de hond volgend jaar weer terug komt brengen, volgde de rondleiding en de demonstratie. Wederom een bekend verhaal voor mij. Hierna mocht de auto naar het volgende terrein, dicht bij de kennel. Bij binnenkomst in de kennel kreeg ik te horen dat Aaron er ook was. Ik stond dus meteen met mijn neus tegen de ruit en het personeel leek te begrijpen dat ik wel naar binnen wilde en ze deden de deur meteen maar open. Ik zag Aaron staan achter het hekje van een klein kantoortje. Patrick, zijn nieuwe baas, kwam al op mij af en we schudden de handen. Aaron keek wel, maar ik zag nog geen reactie. Toen riep ik op het bekende hoge toontje: hé Aaron! Je zag hem denken, waar ken ik die van? Toen ik dichterbij kwam en door de knieën zakte, had hij het door en werd ik getrakteerd op een stevige lebber en een enthousiast gespring tegen het hek. Patrick vroeg of ik even met hem buiten wilde spelen? Nou, dat wilde ik wel. Aaron was heerlijk enthousiast en zo gebeurde het dat mijn witte jas vol met modderpoten kwam te zitten. Ach, wat kan mij het schelen! Daar hebben ze een wasmachine voor uitgevonden!
Patrick vertelde dat Aaron super lief is en dat hij af en toe nog wat onzekerheden vertoond. Aaron apporteert als de beste en wordt als erg leergierig bestempeld. Aaron wil graag dingen doen en daagt zijn baas met regelmaat hier voor uit. Zij gaan samen speurwerk doen. Ik heb Aaron omschreven als een herder in een labradorjasje en Patrick was het roerend met mij eens. Hij vond dat ik goed werk had afgeleverd. Een geweldige opsteker, vond ik zelf. Ik ben heel erg blij te weten bij wie die blonde boef woont. Mijn wens is uitgekomen, Aaron zit echt op een goede plaats.
En dan moet je toch weer dag zeggen tegen die vrolijke hond, want de hele club stond te popelen op het uitdelen van de hondjes. Ik heb dus geen andere honden in de kennel gezien of gefotografeerd. In mijn ooghoek zag ik Neale en Norman op een bordje staan. In de hal stond nog een mand en een zak voer op mij te wachten. Snel de auto open en de zooi er in en dan het volgende hondje in armen sluiten.
Obeliks is een pup, die er echt uit ziet als een stoere vent. Hij is de tweede van het nest, woog ooit 390 gr., maar nu 5,5 kg. Ik nam hem in armen en was meteen verliefd op dit gouden bolletje wol. Zusje Oska zullen we regelmatig gaan zien. Zij woont hier dichtbij. Broer Olle gaan we zeker volgen via hyves en het geleidehondenforum. De zusjes Ovine, Odie en Onja hopen we graag ergens te kunnen volgen.
Hierna volgde de KNGF fotoshoot. Eerst apart en daarna met de hele groep. We hebben het fokgastgezin heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen en beloofd dat ze op de hoogte gehouden gaan worden over de vorderingen van Obeliks.
De weg naar huis was weer enerverend. Met een jankende pup, die het niet zo zag zitten om alleen met ons mee te gaan, reden we de snelweg op. Op de A4 gaf Obeliks zich over en viel bij oma op schoot in slaap. Thuis heb ik hem even in de goot gezet, zonder resultaat. In de keuken heeft hij kennis gemaakt met Diva, onze poes. Ze stonden neusje aan neusje. Als Diva een tekstballonnetje boven haar hoofd zou hebben, stond daar te lezen: “wat heb je in Godsnaam meegenomen? Vind ik dit leuk?” Obeliks is vier katten gewend, dus dit hoeft geen probleem te zijn. De keuken kreeg een inspectiebeurt, het buikje werd gevuld en de bench werd ingewijd. Ik had een langwerpig kussentje in de bench gelegd om heerlijk tegen aan te gaan liggen, maar Obeliks had daar een ander idee over. Hij ging er op liggen. Oké, dat kan ook! We hebben al gemerkt dat hij hele verschillende slaapstanden heeft. Geweldig om te zien. De kinderen hebben hem goed gekeurd. Aan de naam moeten ze nog even wennen, maar dat komt gewoon goed. We gaan er weer tegen aan, we hebben er zin in!!
N.B. Omdat Obeliks een adopteerpup gaat worden, weet ik niet of ik heel erg uitgebreid op de site mag schrijven. Mensen kunnen hem nl. adopteren voor € 7,50 per maand om zodoende zijn opleiding te bekostigen. Zij krijgen daar een maandelijkse nieuwsbrief voor. We zullen het gauw genoeg weten.
